Tuesday, April 17, 2018

सोवळे प्रतिष्ठेचे

स्वछतेची व हायजिनची आवड असावी, पण त्याचा अतिरेक करू नये.

एकदा एका मैत्रिणीकडून ऐकले, ती व तीची आजी एका नातेवाईकाकडे नवजात बाळाला बघायला गेले होते, तर कळले घरात एक बाई ठेवली आहे खास डेटॉल ने घर पुसायला. कोणीही पाहुणे बाळाला बघून गेल्यावर ती  घराची फर्शी व बाळाची खोली डेटॉल ने पुसून काढते. एवढेच काय तर, बाळाला उचलण्या आधी पाहुण्यांना ताकीद दिली जाते कि हात डेटॉल ने धुवून यावे व मग बाळाच्या बाजूला ठेवलेल्या सॅनिटायझरचा वापर करावा. हा प्रकार आजीला पचला नाही. आजीने गम्मत म्हणून सल्ला सुद्धा दिला कि " अगं सॅनिटायझर सोड, त्या पेक्षा आयुर्वेदिक गोमूत्र वापर. ते सुद्धा शुद्धीकरण करते. बाळाच्या खोलीत कोपऱ्यात शिंपडले कि काम झाले." ह्यावर ते घरातले खूप नाराज झाले, त्यांचे तिखट कटाक्ष सांगत होते 'गोमूत्राचे सायन्टिफिक नाव तरी माहित आहे का तुम्हाला? आमच्या बाळाची काळजी कशी घ्यावी हा आमचा प्रश्न आहे.' बाळाला क्लीनन्सिंग वाईप्स वापरताना पाहून आजीला प्रश्न पडला "हे काय आहे? ओले रुमाल वाटतायत, कशात तरी डुबवलेत वाटते" आजीने कुतूहलाने एक वाईप पाकिटातून काढला "काय घाण वास आहे!! " त्या वाईप चा वास घेत आजी म्हणाली. घरातल्यांना खूप संताप आला होता आजीचा.

जर तुम्हाला कोणी म्हणाले " त्या घरापासून सावध राहा बरं  का?"  तर तुम्हाला वाटेल त्या घरात कुत्रा आहे कि काय पाळलेला ज्याला लोक इतके घाबरत आहेत. नंतर कळेल, त्या घरात  स्वच्छतेचे  खूप वेड आहे. घरातला एकूण एक चमचा सुद्धा इतका स्वच्छ. कुठेही धुळीचा एक कण नाही सापडणार, नुसते काचे सारखे स्वच्छ घर. कल्पना करा घराच्या प्रवेशाला तीन पायऱ्या आहेत, त्यात पहिल्या पायरीला साबण लावलाय, त्या वरून अनेक पाहुणे पडलेत. दुसऱ्या पायरीला ब्रश आहे, व तिसऱ्या पायरीला नळ लावलेला आहे. येणारा प्रत्येक पाहुणा पाय धुवूनच प्रवेश करेल या साठी हे  प्रयोजन. हद्द म्हणजे घरात तर स्वच्छता आहेच पण घराच्या आजू बाजूला सुद्धा कुत्रा मांजर फिरकले  नाही पाहिजे, "कुत्र्याला/मांजराला जर खायला घालायचे असेल तर घरापासून अर्धा किलोमीटर लांब जाऊन खाऊ घालावे." अशी पाटी सुद्धा लावली आहे आपल्या दाराला. पाण्याचा वापर अतिशय केला जातोय. सकाळ संध्याकाळ घराचा ओटा धु धु धुतला जातोय. खोटे नाही सांगत. असे घर मी पाहिले आहे.  

कुठे घरातल्या लहानग्यांना सुद्धा खूप बंधने आहेत. ते सहसा बाहेर खेळायला जात नाहीत, गेले तरी त्यांना सूचना खूप असतात " कोणा  मुलाच्या नाकातून शेंबुड  दिसला तर त्याच्यापासून लांब रहा, माती लागलेले बोट नाकात घालू नकोस",  मुलांना धूळ नको लागायला म्हणून आई वडील किती झटतायत. त्यांना बागेत नेऊन म्हणतात "मातीत नको खेळू रे मेल्या." पावसाळ्यात पाणी साचलेले असेल तर म्हणतात, " पाण्यातून चालू नका रे पोरांनो." का? तर आपली घरे स्वच्छ ठेवायला. 
 एक कुटुंब आहे ओळखीत,  त्यांच्या मुलांना शौचालय खुप पांढरे लागते, नाही तर ते वापरत नाहीत. ते आपल्या मुलांसाठी शाळा शोधताना आधी शाळेच्या शौचालयाची तपासणी करतात. त्यांच्या लेखी शौचालय कसे दूधासारखे  पांढरे शुभ्र असायला हवे. एक पिवळा डाग नाही. कुठेही जायच्या आधी ते विचारतात " शौचालयाची स्टाईल काय आहे? व्हेस्टन असेल आणि  दूधा सारखे पांढरे असेल तरच आमची मुलं अड्जस्ट होतात. शौचालयात एअर फ्रेशनर आहे का? शौचालयाला एक्झास्ट फॅन आहे का?  त्यात सॅनिटायझर आहे का? "  

वॉटर प्युरिफायर चे नाव तर ऐकलेच आहे. एका घरात पाणी आधी उकळवून मग ते प्युरिफायर मधून काढले जाते याला अति निर्जंतुकीकरण म्हणायचे.  आता एक नवीन यंत्र सुद्धा आलय "एयर प्युरिफायर", हवेचे शुद्धीकरण करते. किती लोकांनी आपल्या घरात ते बसवून घेतले. हीच लोक घराबाहेर गाड्यांमधून धूर काढत हवेला अशुद्ध करतात. 
अति स्वच्छ राहणे हा एक मानसिक रोग तर नाही झालाय?  किव्वा आधीच स्वच्छता ठेवली तर सारखे साफ करावे लागणार नाही, याचा अर्थ काम कमी होईल. याचा अर्थ अति स्वच्छता ठेवणारे आळशी असतात असे तर नाही ना? 
पारंपारिक सोवळ्याला नावे ठेवणारे अनेक लोक सापडले पण ह्या सोवळ्याचे काय? हे हि तर सोवळेच आहे फक्त ह्याला सोयीस्कर रित्या सुंदर शब्दात "हायजिन" म्हणून ह्याचे रूपांतर केले जातेय. हे सोवळे पाळणे म्हणजे आज काल एक प्रतिष्ठेचे लक्षण आहे असे नाही का वाटत तुम्हाला? 






Thursday, April 12, 2018

चिरतरुण

वाड्याचे काय करावे? साऱ्या गावाला प्रश्न पडला होता. वाडा ग्रामपंचायतीच्या नावावर दान करून गेलेले अप्पासाहेब आयुष्यभर खस्ता खाऊन जगले. त्यांना मूळ बाळ नव्हते, पन्नाशीला वार्धक्य आले होते.

पण मधला काळ ते खूप सुंदर जगले. आपल्या पत्नी साठी किव्वा मुलं नसल्या मुळे झुरत नव्हे तर कसे?

आपल्याला मुलं नाहीत म्हणून त्यांनी अनेक वृक्षांना आपल्या वाड्याच्या अवती भवती लावून त्यांचे मुलांसारखे संगोपन केले. वडिलोपार्जित शेती मध्ये स्वतःला गुंतवले व शेती मध्ये गावातल्याच गरजू गरीब लोकांना कामं दिलीच पण पिकाचे सारे उत्पन्नही ते त्यांनाच वाटून देत. रोज सकाळी नियमित व्यायाम

वाड्यातच ग्रामपंचायतीची मिटिंग बसवली गेली. मिटिंग मध्ये अनेक, विचार समोर आले, कोणी म्हणे वाड्यात शाळा सुरु करूया, व्यायाम शाळा करूया, कोणी म्हणे वाड्याचे मंगल कार्यालय बनवूया तर कोणी म्हणे सुंदर ग्रामपंचायत कार्यालय बनवूया.

"एक मिनिट !! थांबवा हि चर्चा! " अप्पासाहेबांचे वकील दारात उभे होते, ते म्हणाले, " मी तुम्हाला काही द्यायला आलोय. अप्पासाहेब गेले, पण या वाड्याचे काय करावे हे तुम्ही परस्पर ठरवू शकत नाहीत. त्यांनी आपल्या ग्रामपंचायीतला वाडा  दान केलेला आहे पण त्यांनी लिहिलेले हे पत्र आधी वाचा! त्यांनी गेल्यावर्षीच हि विल बनवली माझ्याकडे. हि बघा त्यांची सही." सरपंचाला पत्र दाखवत वकील साहेब सुद्धा चर्चेत बसले.

सरपंच साहेबांनी पत्र वाचायला सुरुवात केली.

सर्वांना नमस्कार,

मी आज तुमच्यात नसलो तरी, मला तुम्ही नेहमी जिवंत ठेवाल हि खात्री आहे.
ह्या वाड्याला कोणीही वारसदार नाहि. मला लोकांनी अनेक सल्ले दिले, ह्या वाड्याला विकून टाक, ह्याला भाड्यावर देऊन काही व्यवसाय चालू कर, इथे एक सुंदर हॉटेल काढ.

पण मला हे काहीही नको होते, माझी नेहमी एकच इचछा होती कि गावातील तमाम वृद्धांना काही काम मिळावे.
वृद्ध नव्हे तर चिरतरुण म्हणावे, त्यांना वृद्ध बनवतात त्यांचे विचार, त्यांनी शेवटच्या श्वासापर्यंत कार्यरत राहावे हीच माझी इचछा . या वाड्याचे तुम्ही एक छान आलय करा. त्यात फक्त वृद्धांना प्रवेश असेल. मी लावलेल्या वृक्षांची काळजी  घेणे, वाडा  स्वचछ  ठेवणे, तसेच वाड्यात एक लायब्ररी बनवा. दर महिन्याला  वाढदिवस साजरे करा. मी वापरलेले सर्व व्यायाम यंत्र वापरून त्यांने तंदुरुस्त राहावे. गावातल्या वृद्ध स्त्रियांनी सुद्धा ह्यात शामिल व्हावे, घर सोडून इथे येऊन आपला वेळ घालवावा. घरात बसून तुम्हाला काहीही मिळणार नाही, स्वयंपाक, घर काम सोडून तुम्ही इथे या. तरुण पिढीला जगू द्या तुम्हीही जगा. एक मेकांना आधार द्या.
इथेही एक स्वयंपाकघर आहे, त्याचा वापर करा. तुम्हाला पुन्हा तरुण झाल्यासारखे वाटेल. नक्की करून पहा.

माझी हि छोटीशी इचछा देव नक्की पुरी करेल हि खात्री आहे. ह्या वाड्याला नाव द्या "चिरतरुण"

धन्यवाद,
तुमचा अप्पासाहेब

सर्वांचे मन सुन्न झाले होते. आपण हा विचार का नाही करू शकलो? आपल्या गावाला असा एक चिरतरुण मिळाला याचा सर्वांना अभिमान वाटत होता. आपल्या दुःखातून सुद्धा जो दुसऱ्यांना सुख देईल असा चिरतरुण. उन्हाच्या तीव्र लाटांमध्ये लोळून आपल्याला सावली देणारा चिरतरुण.

पुढच्या दोन आठवड्यात वाड्यात खूप गोष्टी घडू लागल्या होत्या, अनेक वृद्ध तिथे येऊन आपला वेळ घालवू लागले. कोणी पुस्तके वाचत असे, कोणी व्यायामात, तर कोणी स्वयंपाकघरात व्यस्त, कोणी वृक्षांना पाणी घाली कोणी खत, कोणी गरम गरम चहा बनवून एक मेकांना पिऊ घाली. महिन्यातून एकदा वाढदिवस व जय्यत पार्टी असे. तिथे येऊन ते आपले सारे दुःख विसरी.

आनंदाच्या झोतात चिरतरुण गाजत होता.








Sunday, January 7, 2018

सासूबाई झिंदाबाद


नेहमी आपण बायकोवर व तिच्या माहेरच्यांवर विनोद करतो... आज जरा सासरच्यांकडे पाहूया 😀😀
लग्नाआधी😎 प्रत्येक मुलीने हे पाठ करून ठेवावे व नंतर 😣😣😉 सतत मान्य करत राहावे. 😄😂
जगातील सर्वात कर्तृत्ववान पुरुष म्हणजे , "माझा मुलगा " असे सासू म्हणते... 😛
जगातील सर्वात आदर्श व प्रेमळ आई- बाप फक्त आपल्या पतिदेवाचे. 😆
जगातील सर्वात सहनशील स्त्री असेल तर फक्त आपल्या नणदेची आई, आपली सासूच... 😌
जगातील सर्वात सुगरण, गृहकृत्यदक्ष स्त्री म्हणजे कोण?? आपल्या सासऱ्याची बायको... सासूचं हो, अजून कोण??🙄
जगातील सर्वात समजूतदार दानशूर व व्यवहारी माहेर म्हणजे आपल्या नणंदेचे. 😂😂
जगातील सर्वात प्रेमळ नातेवाईक, ज्यांनी कधी, काहीच चुका नाही केल्या व करणाराही नाहीत, ते म्हणजे सासूच्या माहेरचे... 😊😊😊
पण सर्वात महत्वाची गोष्ट विसरलोच...
जगातील सर्वात वाईट सासर😥 हे फक्त सासूच्या आणि नणंद असेल तर तिच्याच नशिबात असते.... 😪😯😌🙄😂
😂😂😂😂😂






Wednesday, November 8, 2017

दोन बायका भाजी करताना काय होते नक्की वाचा खूप इंटरेस्टिंग आहे...

दोन बायका भाजी करताना काय होते नक्की वाचा खूप इंटरेस्टिंग आहे...
दोन बायका स्वयंपाक करत असतात... 😜😜
पहिली बाई: फोडणी देताना मी पहिले मोहरी टाकते. 
दुसरी बाई: अगं मी तर पहिले काडिपत्ते  टाकते त्याने छान फ्लेवर येतो. 
पहिली बाई: अगं पण ते जळतात त्या पेक्षा ना सर्वात लास्ट ला टाकत जा फोडणीत. 
दुसरी बाई: हो मी लास्ट ला पाणी टाकते थोडेसे म्हणजे जळत नाही फोडणी. 
शेवटी कशी बशी फोडणी टाकून झाली की, पहिली बाई भाजी टाकू लागते,
दुसरी बाई: अंग भाजी नीट चिरली नाही गेलीये, जरा बारीक हवी होती. 
पहिली बाई: मला वाटले जरा मोठे काप असले की शिजल्यावर एक्दम लगदा नको ना व्हायला, म्हणून असे कापले. 
भाजी मिक्स केल्यावर, पहिली बाई झाकण ठेवते... 
दुसरी बाई: अगं झाकण इतक्या लवकर नको ठेवत जाऊ, थोडे शिजू देत जा, मग ठेव. 
पहिली बाई: उलट लवकर ठेवावे म्हणजे गॅस वाया जात नाही. 
शेवटी भाजी तयार होते मग सर्व खायला बसतात, "भाजी उत्तम झालीये" असे ऐकायला मिळते. 
" मग ही  भाजी वाटते तितकी सोपी नाहीये." , पहिली बाई म्हणते. 
" दोघींनी मिळून बनवली आहे." दुसरी बाई म्हणते, "वाटते तितकी सोप नाहीये, खरंच!!" 😁😅😅😅😅😅😅😂😂😂😂

Sunday, October 29, 2017

फराळाचा भुगा!!


टेबल पुसून झाल्यावर ६० वर्षांचे कृष्णराव बाजूच्या कपाटातल्या फाईल नीट ठेवत होते तेवढ्यात कॅबीनचा दरवाजा उघडला आणि रोहित साहेब, म्हणजेच रोहित जयवंत तावडे, आत आले. गेल्यावर्षी  त्यांच्या आई बाबांचे एका दुर्घटनेत अकस्मात निधन झाल्यामुळे त्यांना अमेरिका सोडून भारतात यावे लागले व आपल्या बापाने रचलेला २५ वर्षांचा व्यवसाय ३५ वर्षांच्या वयात पुढे चालवावा लागला.  ऑफिस मधली  हि त्यांची पहिलीच दिवाळी होती. आत येताच ते त्वरित खुर्चीवर बसले, आणि आपल्या टेबल वरच्या फोन वरून एक नंबर दाबला. "हॅलो...हा ढेरे साहेब...  हा सॉरी, अहो खरंच सॉरी मी  विसरलोच तुम्हाला फोने करायला, अहो तुमची दिवाळीतली  मिठाई आणि ग्रीटिंग पाहून माझी मुलगी खूप आनंदी झाली....  खूप खूप धन्यवाद! काही नाही आता मी निघतोय. मिटिंग ला बोलूया, शेवटी हा करोडोंचा कॉन्ट्रॅक्ट आहे, आम्ही गमावू शकतच नाहीत तुमच्या साऱ्या अटी मान्य आहेत आम्हाला. आजच फायनल करूया ,सौदा पक्का! ....  ओके साहेब भेटूया मिटिंग ला.....  बाय !" म्हणत त्यांनी फोन ठेऊन दिला.

बाजूला उभे असलेले  कृष्णराव रोहित साहेबांकडे पाहताच होते, " अरे कृष्णा जरा ती फा ०१ फाईल दे मला कपाटातून." साहेबांचे वाक्य ऐकून लगेच कृष्णराव फाईल शोधू लागले  पण ५ मिनिटे झाली तरी मिळेना. " काय कृष्णराव?  आता जमत नाही काम तुम्हाला... साठी ओलांडली, आराम करा घरी, एक फाईल शोधायला इतका वेळ लागतोय. माझी मिटिंग ची वेळ निघून जाईल जरा शोध या टेबल खाली असेल...हि घे चावी." म्हणत एका टेबलाकडे बोट दाखवले.  दिलेल्या चावीने उघडून कृष्णराव त्या टेबल खालच्या कपाटात फाईल  शोधू लागले, " माझे बाबा होते म्हणून चालायचे तुमचे.... आता कायद्याप्रमाणे रिटायर व्हायला हवे तुम्ही... मी अमेरिकेतून शिकून आलोय काम करून आलोय... भावना बाजूला ठेऊन काही निर्णय घ्यावे लागतात..."

कृष्णराव एक फाईल काढू लागला तेवढ्यात गचकन एक पिशवी खाली पडली... त्यात कृष्णरावने दिवाळी आधी दिलेला फराळ होता...  जमिनीवर सांडून त्याचा भुगा झाला , " अरे कृष्णा हे काय? अरे ती पिशवी खाली पाडलीस....  कचरा झाला सगळा.. साफ करून घे.... आता मी निघतोय मला मिटिंग आहे ..... " हे म्हणत फाईल घेऊन रोहित साहेब निघून गेले.

पण  ह्या घटनेने फराळाचा नाही तर एका मनाचा भुगा झाला होता...आपल्या नातीने बनवून दिलेले दिवाळी ग्रिटिंग सुद्धा अजून कपाटात पाकिटात बंद पडलेय या टेबलाखाली... हे पाहून मनाचा चुराडा झाला होता. जयवंत साहेब असते तर आज त्यांनी आपला फराळ "बेश्ट हाय !!" म्हणत दाद दिली असती... नातीला खोटे सांगावे नसते लागले " बाळ  तुझे ग्रीटिंग पाहुन साहेब खूप खुश झालेत!!" साहेबांनी तिला गेले काही वर्ष भेट म्हणून  दिलेली मोठी टॉफी आज मलाच न्यावी लागेल... आज पासून इथे परत यायचे नाही... तनाने नाही तर मानाने रिटायर होतोय मी जयवंत साहेब..... माफ करा मला!.. असे मनात म्हणत कृष्णराव अश्रुंचे घोट पित कॅबिन बाहेर निघून गेले.

कळत-नकळत आपल्या दैनंदिन जीवनात हे रोज घडते. कोणाची पाच रुपयांची सुद्धा भेट हि मनाला आनंद देणारी असली पहिले कारण त्या पाच रुपयात सुद्धा त्या व्यक्तीचा अनमोल वेळ व श्रम असतात आणि सर्वात महत्वाच्या भावना .... अश्या व्यक्तींना फक्त गरज असते आपल्या प्रतिसादाची... तेच द्यायचे राहून जाते.






Sunday, March 6, 2016

पप्पांचे व्हाटसप!! पप्पांचे फेसबुक!!


" चार दिवस झाले, यामी नीट  खात नाही, पीत नाही, निट बोलत नाही. परीक्षा चालू आहे, पण अभ्यासात तिचे  मन लागत नाही. आज मी तिला संध्याकाळी विचारते काय झाले आहे नक्की?  अशी का वागतेस?  आता आठवीत गेली, मोठी झाली, शाळेत कोणी ओरडले, कोणी मुलानी वगैरे काही त्रास तर दिला नाही तिला?  " आपल्या  मुलीबद्दल असे असंख्य विचार इशाला सतावत होते वं  ऑफिसच्या कामात तिचे मन लागत नव्हते.

संध्याकाळी घरी आल्यावर, यामी आणि इशा चहा घेत होते तेव्हा ईशाने ठरवल्या प्रमाणे विषय काढाला, "हे बघ यामी,  आत्ता घरात फक्त तू आणि मी आहोत, तुझ्या मनात नक्की काय चाललय, मला कळू दे. आई आहे मी तुझी मला सांग. मन मोकळे कर. नेहमी बडबड करून मला, दादाला आणि पप्पांना सतावणारी यामी कुठे हरवली आहे का? इतकी शांत का? मला त्रास होतोय बाळा. दादा आणि पप्पा घरी नाहीत तू मला आत्ताच सांग काय कारण आहे?"

यामी थोडा वेळ नजर खाली टाकून शांतच राहिली. मग थोड्यावेळाने तिने आपल्या आईकडे अश्रू पुसत आपल्या शांततेचं  कारण सांगू लागली "आई पर्वा  मी पप्पांचा मोबाईल घेतला होता, आता मला कळले ते मला मोबाईलला हात का लावू देत नाही…. " एवढे म्हणून ती अजून रडू लागली.

"अगं  यामी, शांत हो !! काय बोलायचं पूर्ण बोल घाबरू नकोस." इशा ने तिला बोलण्यासाठी प्रोस्त्साहित केले.

"मी पप्पांचे वॉट्सप (watsapp ) पाहिले त्यात एका स्त्रीचे  खूप घाण चित्रीकरण होते. पण  त्यामुळे  मी इतकी दुखावले गेले, पप्पांनी त्या चित्रावर लिहिलेल्या घाण टीका वाचून मला घृणा आली आहे. एवढेच नाही आई,  मग मी कुतूहल म्हणून  पप्पांचे फेसबुक(facebook ) पण पहिले, त्यात पण पप्पांनी अनेक स्त्रियांशी घाण गप्पा मारल्या आहेत." एवढे बोलून ती हुंदका देऊन रडू लागली,  " मला पप्पांची घाण वाटतेय. मला राग आलाय. काय करू मी? अभ्यासाला बसते  तेव्हा पण हेच डोक्यात येते, आपले पप्पा असे आहेत. शी!! आत्ताच्या परिस्थितीत मुलींना सुरक्षित कसे ठेवावे या विचाराने  प्रत्येक बापाचे हृदय धडधडत असेल ना? पण माझे पप्पा असे का वागले? ते माझे रक्षण करू शकतील ना? जर त्यांचेच विचार इतके हीन आहेत, तर मी या समाजात असलेल्या प्रत्येक पुरुषाकडून काय अपेक्षा करू? आई, शाळेतून येता जाता अनेक पुरुष माझ्या समोरून जातात, कुणाचे डोळे तर कुणाचे हात रोजच माझ्या शरीराचा मला राग येईल अशी हरकत करत असतात, पण मी नजर अंदाज करते आणि मुकाट्याने सहन करते, कारण त्या पुरुष म्हणवून घेणाऱ्या पुरुषांशी माझा काही एक संबंध नाही. पण पप्पांना मी कसे नझर अंदाज करू? त्यांना कसे विचारू? " इतके बोलून यामी ढसा- ढसा  रडू लागली. तिच्या मनावर परिणाम झाला होता.

 ईशावर यामीच्या  प्रश्नांची वीज कोसळली होती. ती निरुत्तर झाली होती.

खरच  या टेक्नोलोजीच्या युगात, आपल्या विचारांना, वागण्याला आता काही कुंपण राहिले नाही, टचस्क्रीन वर टच  करून  आपण रोज अनेक विनोद, विचार, चित्र , एक मेकांशी वाटतो, पण आपल्या आजू बाजूला असलेल्या व्यक्तींच्या मनाला स्पर्श होईल असे वागतोय का? याचे सुद्धा भान ठेवले पाहिजे.