Thursday, April 12, 2018

चिरतरुण

वाड्याचे काय करावे? साऱ्या गावाला प्रश्न पडला होता. वाडा ग्रामपंचायतीच्या नावावर दान करून गेलेले अप्पासाहेब आयुष्यभर खस्ता खाऊन जगले. त्यांना मूळ बाळ नव्हते, पन्नाशीला वार्धक्य आले होते.

पण मधला काळ ते खूप सुंदर जगले. आपल्या पत्नी साठी किव्वा मुलं नसल्या मुळे झुरत नव्हे तर कसे?

आपल्याला मुलं नाहीत म्हणून त्यांनी अनेक वृक्षांना आपल्या वाड्याच्या अवती भवती लावून त्यांचे मुलांसारखे संगोपन केले. वडिलोपार्जित शेती मध्ये स्वतःला गुंतवले व शेती मध्ये गावातल्याच गरजू गरीब लोकांना कामं दिलीच पण पिकाचे सारे उत्पन्नही ते त्यांनाच वाटून देत. रोज सकाळी नियमित व्यायाम

वाड्यातच ग्रामपंचायतीची मिटिंग बसवली गेली. मिटिंग मध्ये अनेक, विचार समोर आले, कोणी म्हणे वाड्यात शाळा सुरु करूया, व्यायाम शाळा करूया, कोणी म्हणे वाड्याचे मंगल कार्यालय बनवूया तर कोणी म्हणे सुंदर ग्रामपंचायत कार्यालय बनवूया.

"एक मिनिट !! थांबवा हि चर्चा! " अप्पासाहेबांचे वकील दारात उभे होते, ते म्हणाले, " मी तुम्हाला काही द्यायला आलोय. अप्पासाहेब गेले, पण या वाड्याचे काय करावे हे तुम्ही परस्पर ठरवू शकत नाहीत. त्यांनी आपल्या ग्रामपंचायीतला वाडा  दान केलेला आहे पण त्यांनी लिहिलेले हे पत्र आधी वाचा! त्यांनी गेल्यावर्षीच हि विल बनवली माझ्याकडे. हि बघा त्यांची सही." सरपंचाला पत्र दाखवत वकील साहेब सुद्धा चर्चेत बसले.

सरपंच साहेबांनी पत्र वाचायला सुरुवात केली.

सर्वांना नमस्कार,

मी आज तुमच्यात नसलो तरी, मला तुम्ही नेहमी जिवंत ठेवाल हि खात्री आहे.
ह्या वाड्याला कोणीही वारसदार नाहि. मला लोकांनी अनेक सल्ले दिले, ह्या वाड्याला विकून टाक, ह्याला भाड्यावर देऊन काही व्यवसाय चालू कर, इथे एक सुंदर हॉटेल काढ.

पण मला हे काहीही नको होते, माझी नेहमी एकच इचछा होती कि गावातील तमाम वृद्धांना काही काम मिळावे.
वृद्ध नव्हे तर चिरतरुण म्हणावे, त्यांना वृद्ध बनवतात त्यांचे विचार, त्यांनी शेवटच्या श्वासापर्यंत कार्यरत राहावे हीच माझी इचछा . या वाड्याचे तुम्ही एक छान आलय करा. त्यात फक्त वृद्धांना प्रवेश असेल. मी लावलेल्या वृक्षांची काळजी  घेणे, वाडा  स्वचछ  ठेवणे, तसेच वाड्यात एक लायब्ररी बनवा. दर महिन्याला  वाढदिवस साजरे करा. मी वापरलेले सर्व व्यायाम यंत्र वापरून त्यांने तंदुरुस्त राहावे. गावातल्या वृद्ध स्त्रियांनी सुद्धा ह्यात शामिल व्हावे, घर सोडून इथे येऊन आपला वेळ घालवावा. घरात बसून तुम्हाला काहीही मिळणार नाही, स्वयंपाक, घर काम सोडून तुम्ही इथे या. तरुण पिढीला जगू द्या तुम्हीही जगा. एक मेकांना आधार द्या.
इथेही एक स्वयंपाकघर आहे, त्याचा वापर करा. तुम्हाला पुन्हा तरुण झाल्यासारखे वाटेल. नक्की करून पहा.

माझी हि छोटीशी इचछा देव नक्की पुरी करेल हि खात्री आहे. ह्या वाड्याला नाव द्या "चिरतरुण"

धन्यवाद,
तुमचा अप्पासाहेब

सर्वांचे मन सुन्न झाले होते. आपण हा विचार का नाही करू शकलो? आपल्या गावाला असा एक चिरतरुण मिळाला याचा सर्वांना अभिमान वाटत होता. आपल्या दुःखातून सुद्धा जो दुसऱ्यांना सुख देईल असा चिरतरुण. उन्हाच्या तीव्र लाटांमध्ये लोळून आपल्याला सावली देणारा चिरतरुण.

पुढच्या दोन आठवड्यात वाड्यात खूप गोष्टी घडू लागल्या होत्या, अनेक वृद्ध तिथे येऊन आपला वेळ घालवू लागले. कोणी पुस्तके वाचत असे, कोणी व्यायामात, तर कोणी स्वयंपाकघरात व्यस्त, कोणी वृक्षांना पाणी घाली कोणी खत, कोणी गरम गरम चहा बनवून एक मेकांना पिऊ घाली. महिन्यातून एकदा वाढदिवस व जय्यत पार्टी असे. तिथे येऊन ते आपले सारे दुःख विसरी.

आनंदाच्या झोतात चिरतरुण गाजत होता.








Post a Comment